Leciwy już człowiek. Rocznik 76, XX wieku. Niektórzy mówią, że trzeba już złomować, ale się nie daje. Ciągle działa, dzięki swoim najlepszym cechom charakteru, czyli złośliwości i wyjątkowej wredocie. Wychowany na Dungeons & Dragons i innych RPG, a także na ośmiobitowych komputerach. O grach wszelakich (komputerowych i planszowych) pisze już od kilkunastu lat. Prywatnie szczęśliwy mąż i ojciec. Córka Oliwia, urodzona na początku 1999, syn Gabriel urodzony na początku 2008 roku, żona Żaneta...nie powiem kiedy urodzona...w każdym razie ma 18 lat (wartość prawdziwa niezależnie od tego kiedy to czytacie).
Tę recenzję obiecałem Wam już dawno temu. Trzeba było jednego z widzów, który strzelił mnie z liścia (w komentarzu oczywiście), żebym się zmobilizował i spełnił obietnicę. Ale oto jest. Majestatyczny Transatlantic Maca Gerdtsa. Zapraszam na pokład.
Kolejna gra trafia do rewizji w rok po tym, jak recenzowałem prototyp. Tym razem powiem Wam jak zmieniło się moje zdanie na temat Lords of Hellas Adama Kwapińskiego.
Na srebrnym ekranie, Firefly zakończył swój żywot dużo za wcześnie. Na szczęście możemy się załapać na kolejne przygody załogi Serenity, dzięki grom planszowym. Jedną z nich jest Firefly Adventures: Brigands and Browncoats.
W zeszłym roku recenzowałem prototyp This War Of Mine i byłem zachwycony. Jedyną niewiadomą była jakość Księgi Skryptów i jej wpływ na rozgrywkę. Dziś wiem już wszystko, dlatego czas na rewizję moich poglądów na temat gry. Czy coś się zmieniło?
Fińskie wydawnictwo Dragon Dawn Productions i trójka twórców, zapraszają nas na wędrówkę po tajemniczych lochach, zamieszkałych przez kultystów i insektoidalne demony. Czy Perdition’s Mouth: Abyssal Rift, to dungeon crawler, na jaki czekałem?
Gloomhaven, to jeden z najgorętszych obecnie tytułów. Drogi, słabo dostępny i wypełniony masą różnych rzeczy. Rzeczy, które trzeba jakoś posegregować. Tylko jak, czego użyć? Dzięki uprzejmości sklepów GeekMod i WarBox, miałem okazję przetestować ich inserty do Gloomhaven. Co z tego wyszło?
Kolejny debiut projektancki ląduje na moim stole do recenzji. Tym razem jest to Ivion autorstwa Aislyn Hall. Jest to karcianka (Ivion, nie Aislyn), w której walczy ze sobą dwóch magów. Na niewielkiej arenie. Na śmierć i życie. Brzmi znajomo? Możliwe, ale w środku już tak znajomo nie jest.
Co powstanie, jeśli ze Spartacusa, weźmiemy fazę areny, dodamy do niej deckbuilding i obudujemy jeszcze kilkoma innymi elementami? Powstanie debiutancka gra Luke’a Seinena, czyli Carthage.
Atlantyda. Mityczna wyspa, która była kolebką niesamowicie rozwiniętej cywilizacji. Atlantyda miała być takim rajem na ziemi. Nic więc dziwnego, że wyspę upodobali sobie różni bogowie, którzy zaczęli zabiegać o wyznawców. O tym mało znanym aspekcie życia na Atlantydzie, mówi gra Atlantis: Island of Gods.
Kosmos. Ostateczna granica. To nie jest jednak misja statku Enterprise. To gra o tym, jak kształtowały się relacje między Klingonami, Romulanami i Federacją. To gra o tym, jak odkrywano i zdobywano kosmos. To Star Trek Ascendancy.