Gdyby nie oni, wielcy kompozytorzy nie tworzyliby swoich dzieł. Nie moglibyśmy podziwiać wirtuozów wykonujących utwory. Bo nie byłoby tego wszystkiego bez instrumentów. A nie byłoby instrumentów bez tych, którzy je tworzą. Bez tych, w których wcielamy się w grze Lutnik.
Co do zasady nie biorę się za recenzowanie reimplementacji jakiejś gry, jeśli pierwsza wersja nie przypadła mi do gustu. W tym jednak przypadku nawaliła komunikacja między mną i wydawcą i pudełko pojawiło się w paczkomacie. Oto Andromeda’s Edge.
Diuna: Imperium jest moją ulubioną grą z tego sławnego tryptyku łączącego deck building i worker placement. Dlatego Diuna: Imperium – Powstanie już na starcie miała łatwiej. Ale czy wprowadzone zmiany nie zepsuły rozgrywki? Zobaczmy.
Dzisiaj postanowiłem sprawdzić, czy uda mi się połączyć w materiale rzeczy, na które czekają widzowie (czyli moja opinia o w miarę nowych tytułach wydanych w Polsce), z tym w czym jestem dobry (recenzje gier niedostępnych w sklepach). Wynikiem jest recenzja Pagan: Tajemnica Roanoke.
Przyznam, że nie wiedziałem jak ciężkie jest życie rzemieślnika w Edo. Okazało się, że praca w dzielnicy handlowej to ciężki kawałek ryżu. Jedni siedzą w sklepach do emerytury, a inni przez cały rok chodzą w kółko po ulicach. Szczegóły poznałem dzięki grze IKI.
Latem fajnie jest wyskoczyć na plażę. Gorzej, jak plaża w zasadzie nie ma dostępu do morza, a pod powierzchnią piasku czają się wielkie robale, które tylko czekają, żeby Cię zeżreć. Ale jakoś wszyscy w kosmosie chcą mieć tę plażę w pod kontrolą. Takie rzeczy w grze Diuna: Imperium.
Koty, to niezwykle przebiegłe stworzenia. Bez przerwy knują jak przejąć władzę nad światem. Jak zniewolić rodzaj ludzki. Ba, jak zniewolić wszystkie gatunki zwierząt na Ziemi. Tylko czasem coś im przeszkadza. Na przykład wygodny i ciepły kocyk. Tak jak w Calico.
Lucky Duck Games przerabia gry mobilne i przeglądarkowe na gry planszowe. Kolejnym tytułem, który wzięli w obroty jest gra o mutantach. Oto Mutants: The Card Game.
Co można powiedzieć o grze po jednej rozgrywce? Czy w ogóle można cokolwiek mówić po jednej rozgrywce? Moim zdaniem czasem można. Tak jak w przypadku pierwszych wrażeń z Time of Legends: Destinies.
Po długiej przerwie, czas zrecenzować jakiś dodatek. Niech to będzie rozszerzenie, które do podstawowej wersji gry, wniosło nieco ognia. Ale nie tylko, bo inne żywioły też. Oto Vikings Gone Wild: Masters of Elements.