Na początku 2016 roku, razem z Pawłem z Geek Factor, nagrałem Top 5 gier dla dwóch graczy. Ostatnio postanowiliśmy odświeżyć tę listę. Spotkaliśmy się i nagraliśmy nową wersję tej listy. Jak bardzo zmieniły się nasze typy po niemal 2,5 roku? Zobaczcie sami.
Ostatnio pływałem statkami parowymi po Atlantyku, przewożąc towary i pasażerów. Dziś nieco zmienię klimat i zejdę pod powierzchnię wód, aby na pokładzie Nautilusa wziąć udział w przygodach kapitana Nemo, w grze Nemo’s War.
Tę recenzję obiecałem Wam już dawno temu. Trzeba było jednego z widzów, który strzelił mnie z liścia (w komentarzu oczywiście), żebym się zmobilizował i spełnił obietnicę. Ale oto jest. Majestatyczny Transatlantic Maca Gerdtsa. Zapraszam na pokład.
Kolejna gra trafia do rewizji w rok po tym, jak recenzowałem prototyp. Tym razem powiem Wam jak zmieniło się moje zdanie na temat Lords of Hellas Adama Kwapińskiego.
Na srebrnym ekranie, Firefly zakończył swój żywot dużo za wcześnie. Na szczęście możemy się załapać na kolejne przygody załogi Serenity, dzięki grom planszowym. Jedną z nich jest Firefly Adventures: Brigands and Browncoats.
W zeszłym roku recenzowałem prototyp This War Of Mine i byłem zachwycony. Jedyną niewiadomą była jakość Księgi Skryptów i jej wpływ na rozgrywkę. Dziś wiem już wszystko, dlatego czas na rewizję moich poglądów na temat gry. Czy coś się zmieniło?
Fińskie wydawnictwo Dragon Dawn Productions i trójka twórców, zapraszają nas na wędrówkę po tajemniczych lochach, zamieszkałych przez kultystów i insektoidalne demony. Czy Perdition’s Mouth: Abyssal Rift, to dungeon crawler, na jaki czekałem?
Gloomhaven, to jeden z najgorętszych obecnie tytułów. Drogi, słabo dostępny i wypełniony masą różnych rzeczy. Rzeczy, które trzeba jakoś posegregować. Tylko jak, czego użyć? Dzięki uprzejmości sklepów GeekMod i WarBox, miałem okazję przetestować ich inserty do Gloomhaven. Co z tego wyszło?
Kolejny debiut projektancki ląduje na moim stole do recenzji. Tym razem jest to Ivion autorstwa Aislyn Hall. Jest to karcianka (Ivion, nie Aislyn), w której walczy ze sobą dwóch magów. Na niewielkiej arenie. Na śmierć i życie. Brzmi znajomo? Możliwe, ale w środku już tak znajomo nie jest.
Co powstanie, jeśli ze Spartacusa, weźmiemy fazę areny, dodamy do niej deckbuilding i obudujemy jeszcze kilkoma innymi elementami? Powstanie debiutancka gra Luke’a Seinena, czyli Carthage.